Lud olbrzymów

Pochodzenie

W tradycji greckiej Gigantes rodza sie, gdy krew Uranosa po jego okaleczeniu spada na Gaje, Ziemie (Hezjod, Teogonia 183-187), i gina w Gigantomachii przeciw Olimpijczykom; Wielki Oltarz Pergamonski (ok. 165 r. p.n.e., obecnie w Muzeum Pergamonu w Berlinie) zachowuje najwiekszy starozytny relief tej wojny. Tytanow poprzedzaja oni; Zeus i jego bracia obalaja Tytanow w Tytanomachii (Teogonia 617-735). W tradycji nordyckiej Edda prozaiczna Snorriego opowiada w rozdzialach 4-6 Gylfaginning, jak pierwotny Jotunn Ymir narodzil sie ze zderzenia ognia i szronu i jak Odyn z bracmi uksztaltowal swiat z jego martwego ciala; Codex Regius (ok. 1270 r.), w Vafthruthnismal i Voluspe, odroznia olbrzymow szronu (hrimthursar), olbrzymow gorskich (bergrisar) i olbrzymow ognia z Muspelheimu i zapowiada, ze Surtr poprowadzi ich z plonacym mieczem w Ragnaroku. Dungeons & Dragons skrystalizowal wspolczesny wzorzec w Monster Manualu Gary'ego Gygaxa (TSR, 1977), ustalajac szesc podras zywiolowych — wzgorze, kamien, szron, ogien, chmure i burze — a przygoda piatej edycji Storm King's Thunder (Christopher Perkins i in., Wizards of the Coast, 2016) ulozyla je w hierarchie Ordning, schodzaca od burzy do wzgorza.

Cechy

• Wzrost znacznie przekraczajacy ludzki — okolo pieciu metrow u olbrzyma wzgorza i okolo osmiu u olbrzyma burzy w piatej edycji
• Szesc linii zywiolowych: szron (odporny na zimno), ogien (odporny na ogien), kamien (maskowanie i mialdzacy cios), burza (piorun i pogoda), chmura (fruwajace twierdze), wzgorze (surowa sila i apetyt)
• Dlugowiecznosc — srednio ok. szescset lat w piatej edycji, ponad tysiac pieciuset u olbrzymow burzy
• Spoleczenstwa plemienne i klanowe, magia runiczna oraz wlasny jezyk olbrzymow wywodzacy sie u D&D z staronordyckiego
• Mistrzostwo sil zywiolowych i mitycznych skarbow (runy Jotnar, sztuka pogodowa olbrzymow burzy)

Opowieści

W micie nordyckim i greckim olbrzymy sa pierwotnym zagrozeniem, ktore nowi bogowie musza pokonac, by ustanowic swoj porzadek; Gigantomachia Hezjoda jest mitycznym tytulem panowania olimpijskiego, a Jotnar Snorriego pozostaja chaosem, ktory Asy musza wciaz powstrzymywac. Kamienne olbrzymy Tolkiena rzucaja glazami w 4. rozdziale Hobbita, a kino Wladcy Pierscieni przedstawia je jako uosobienie wsciecnosci gor i burzy. Wspolczesna fantastyka czyta je przez schylek mitycznej ery — krol burz Hekaton i jego corka Serissa w Storm King's Thunder, Kolos z Akros z dodatku Theros do Magic: The Gathering (2014) oraz Jotnar z God of War Santa Monica Studio (2018) razem inscenizuja upadek starego porzadku pod mlodszym swiatem.

Słabość

Masa i prostota czynia olbrzyma powolnym i latwym do okrazenia; Gigantes Hezjoda padaja jeden po drugim w pulapkach bohaterow, a Jotnar wciaz lamia sie przed mlotem Mjolnirem Thora. Wasnie plemienne, spadek liczebnosci i odsuwanie sie mitycznej ery to ich strukturalna klatwa — w piatej edycji Ordning rozpada sie w wojne wewnetrzna, gdy krol burz Hekaton znika. Ich potezna postura obraca sie przeciw nim w ludzkim miescie, w ciasnych magazynach, wobec latawcow i bojowych magow; a od Ragnaroku olbrzymy sa rasa skazana na zaglade wraz z koncem samego swiata.

Znaczenie kulturowe

Olbrzymy nosza w sobie zarazem dwie archetypowe wagi. Sa pozostalymi z dawnego porzadku, ktore zostaly po przejsciu mlodszej cywilizacji — postac Grendela i pokolenie Kaina w rekopisie Beowulfa (Cotton Vitellius A. xv, ok. 1000 r. n.e., British Library) jest chrzescijansko-germanska krystalizacja tej idei. Sa zarazem uosobieniem ogromu i gniewu natury: wulkanu, lodowca, burzy, lawiny. Japonski Daidarabotchi, ktoremu przypisuje sie usypanie gory Fuji, pokazuje, ze figura olbrzyma-tworcy krajobrazu posiada autonomiczna wschodnia tradycje. Najbardziej wplywowa wspolczesna reinterpretacja to Atak Tytanow Hajime Isayamy (Kodansha, 2009-2021), gdzie olbrzymy staja sie alegoria przemocy etnicznej i panstwowego przymusu.

W popkulturze

Hezjod, Teogonia 183-187 i 617-735 (ok. 700 r. p.n.e.) — Gigantes, Tytani, krew UranosaWielki Oltarz Pergamonski (ok. 165 r. p.n.e., Muzeum Pergamonu, Berlin) — relief GigantomachiiSnorri Sturluson, Edda prozaiczna (ok. 1220 r.) — Gylfaginning rozdz. 4-6, Ymir i ród JotnarCodex Regius (GKS 2365 4to, ok. 1270 r.) — Vafthruthnismal, Voluspa, Surtr w RagnarokuBeowulf (powstal w VIII w., rekopis Cotton Vitellius A. xv ok. 1000 r. n.e., British Library) — olbrzymie pochodzenie GrendelaJ. R. R. Tolkien, Hobbit (Allen & Unwin, 1937) rozdz. 4 — kamienne olbrzymy rzucajace glazami w burzyGary Gygax, Advanced Dungeons & Dragons Monster Manual (TSR, 1977) — szesc podras zywiolowychChristopher Perkins i in., Storm King's Thunder (Wizards of the Coast, 2016) — hierarchia OrdningHajime Isayama, Atak Tytanow (Kodansha, 2009-2021) — alegoryczne odczytanie olbrzymaSanta Monica Studio, God of War (Sony, 2018) — Jotnar z Jotunheimu

Ciekawostki

• Snorriowy Ymir w Gylfaginning rozdz. 5 jest etymologicznie spokrewniony z indo-iranskim Yama / Yima — pierwszym smiertelnikiem w wedyjskim Rigwedzie 10.13 — parellele te wykazal jezykoznawczo Georges Dumezil w 'Mythes et dieux des Germains' (1939).
• Gigantos Alkyoneus, wedlug tradycji zachowanej przez Apollodorosa, Biblioteka 1.6.1, nie mogl umrzec na rodzimej ziemi; Herakles musial wyciagnac go z tej ziemi, by go pokonac.
• Ordning ze Storm King's Thunder, stawiajaca burze nad chmura, ogniem, szronem, kamieniem i wzgorzem, zostala ulozona w ten sposob, poniewaz, jak Christopher Perkins powiedzial ENWorld w 2016 r., 'mityczna godnosc i bojowa trudnosc rosna w tej samej kolejnosci'.
• Wers Beowulfa wiazacy Grendela z Kainem (102-114) byl dla J. R. R. Tolkiena, w jego oksfordzkim wykladzie z 1936 r. 'Beowulf: The Monsters and the Critics', momentem, w ktorym germanska poganska tradycja olbrzymow zostaje swiadomie wchloniecia do chrzescijanskiej kosmologii przez kopistę z XII wieku.