Halabarda
Wszechstronna broń drzewcowa Szwajcarów
Halabarda to dwuręczna broń drzewcowa łącząca w jednej głowicy ostrze topora, grot kolny i hak, o długości około 150–200 cm i wadze 2,5–3,5 kg. Jedna broń wykonuje więc wszystkie trzy działania — cięcie (topór), pchnięcie (grot) i zaczepienie (hak) — a rozwinęła ją czternastowieczna szwajcarska piechota górska przeciw opancerzonej jeździe. Wzdłuż drzewca biegły metalowe okucia (langiety), by wróg nie mógł po prostu odciąć głowicy, przerąbując drzewce. Była główną piechocką bronią przeciw jeździe w Europie XV–XVII wieku, a nade wszystko godłem szwajcarskiego najemnika i niemieckiego lancknechta. Ostry hak po przeciwnej stronie ostrza ściągał jeźdźców z siodła albo zaczepiał o szczelinę zbroi, by ich obalić.