Broń drzewcowa

Wszechstronna broń drzewcowa Szwajcarów

Halabarda to dwuręczna broń drzewcowa łącząca w jednej głowicy ostrze topora, grot kolny i hak, o długości około 150–200 cm i wadze 2,5–3,5 kg. Jedna broń wykonuje więc wszystkie trzy działania — cięcie (topór), pchnięcie (grot) i zaczepienie (hak) — a rozwinęła ją czternastowieczna szwajcarska piechota górska przeciw opancerzonej jeździe. Wzdłuż drzewca biegły metalowe okucia (langiety), by wróg nie mógł po prostu odciąć głowicy, przerąbując drzewce. Była główną piechocką bronią przeciw jeździe w Europie XV–XVII wieku, a nade wszystko godłem szwajcarskiego najemnika i niemieckiego lancknechta. Ostry hak po przeciwnej stronie ostrza ściągał jeźdźców z siodła albo zaczepiał o szczelinę zbroi, by ich obalić.

Broń drzewcowa z jednoosiecznym ostrzem

Glewia to średniowieczna europejska broń drzewcowa: zakrzywione, jednosieczne ostrze o długości 45–60 cm osadzone na drewnianym drzewcu długim na 180–210 cm. Zaprojektowana do cięcia, a nie do pchnięcia, zakrzywiona klinga zadaje głębokie rany cięte, a wiele odmian ma na grzbiecie hak służący do ściągania jeźdźców z koni. Glewia była szczególnie skuteczna, gdy piechota stawiała czoła kawalerii lub broniła wąskich przejść — bram, mostów — i znalazła szerokie zastosowanie w Europie XIV–XVI wieku, zwłaszcza we Francji, Włoszech i Szwajcarii.