Kleryk

治癒師 · Uzdrowiciel — Serce drużyny, które przywraca życie

Klasa specjalizująca się w magii leczniczej. Przywraca obrażenia członków drużyny i usuwa negatywne stany; uzdrowiciele najwyższego szczebla posiadają także zdolność wskrzeszania poległych. Niska zdolność ataku, ale dopóki drużyna żyje, walka trwa — mówi się, że z uzdrowicielem w drużynie nie można przegrać.

自然祭司 · Druid — Starożytny kapłan, który stał się jednością z naturą

Starożytna klasa kapłańska, która traktuje zjawiska naturalne i cykl życia jako swoją wiarę, posługując się magią natury. Obsługuje całą magię związaną z naturą — od leczenia, przemiany kształtu i przywoływania roślin i zwierząt po wywoływanie klęsk żywiołowych. Absolutny autorytet w lasach, górach i nadmorskich regionach przyrodniczych.

聖職者 · Kleryk — Kapłan-wojownik walczący i leczący mocą boską

Klasa, która modli się do bóstwa i otrzymuje świętą magię do użytku w walce. Bardziej ofensywny niż uzdrowiciel, łącząc świętą magię ataku i leczenie w hybrydową rolę bojowo-wspomagającą. Szczególnie niszczycielski przeciwko nieumarłym i demonom. Styl walki i dostępna magia zmieniają się całkowicie w zależności od czczonego bóstwa.

巫師 · Szaman — Komunikator duchów przemierzający między światem duchów a rzeczywistością

Prymitywna, ale potężna klasa, która bezpośrednio komunikuje się z duchami, bogami przodków i bóstwami natury, aby pożyczać ich moc. W przeciwieństwie do ucywilizowanych magów, posługują się magią przez instynkt i duchową empatię, a nie teorię. Wszechstronny magiczny przywódca społeczności plemiennej, który jednakowo radzi sobie z leczeniem, wróżbiarstwem, klątwami i przywoływaniem duchów.

祭司長 · Arcykapłan — Najwyższy autorytet religijny łączący bogów i ludzkość

Najwyższa pozycja religijna, która przewodniczy rytom świątynnym i otrzymuje boskie objawienia, by przekazywać je wiernym. Bezpośrednia walka jest rzadsza niż dla uzdrowicieli czy kleryków, ale dzięki bezpośredniej łasce bóstwa skala i moc ich świętej magii jest nieporównywalnie większa. Szczyt autorytetu religijnego rywalizujący z władzą królewską.

Klasyczna broń obuchowa przeciw zbroi

Buzdygan to bron obuchowa z ciezka metalowa glowica na trzonku, jeden z najstarszych typow broni w dziejach ludzkosci. Od epoki brazu uzywano go jako maczuge z glowica z kamienia lub metalu, a w sredniowieczu rozwinal sie w metalowa glowice z wystajacymi piorami lub w forme z guzami i sluzyl jako bron kruszaca zbroje. Zwlaszcza projekt z piorami skupia sile uderzenia na waskiej krawedzi i przenosi wstrzas do ciala, nawet gdy zbroja nie jest przebita. O dlugosci okolo 50 do 80 cm z glowica okolo 1 do 2 kg, trzymano go jedna reka i uzywano zwykle z tarcza. Historia, ze sredniowieczne duchowienstwo wladalo buzdyganem, by nie przelewac krwi, jest szeroko rozpowszechniona, lecz to mit utworzony pozniej, o slabej podstawie historycznej.

Anubis · Egipski bóg — Strażnik śmierci i mumifikacji

Anubis to w mitologii egipskiej bóstwo opiekujące się duszami zmarłych i przewodniczące procesowi mumifikacji. Najczęściej przedstawiany z głową czarnego szakala i ludzkim ciałem. Symbolizuje śmierć, zmartwychwstanie i porządek zaświatów.

Unicorn · Jednorożec — Legendarny koń z świętym rogiem

Jednorożec to legendarne stworzenie przypominające konia z pojedynczym rogiem na czole. Uważany jest za symbol czystości i boskości, często przypisuje mu się właściwości lecznicze. Pojawia się w dawnych tekstach i sztuce, ukazując się tylko osobom o czystym sercu.

Monoceros · Jednorożec — Legendarne stworzenie z jednym rogiem

Monoceros (greckie Monokeros, lacinskie Monoceros, 'jeden rog') to archetyp jednorozca w grecko-rzymskiej historii naturalnej. Jego nazwa laczy greckie mono (jeden) i keros (rog). Pojawia sie po raz pierwszy w Indika Ktezjasza z Knidos w V w. p.n.e., ktory opisuje go jako dzikiego osla Indii o bialym ciele, purpurowej glowie, niebieskich oczach i jednym rogu dlugosci okolo lokcia, prazkowanym na bialo, czarno i karmazynowo; kubki z tego rogu czynia pijacego odpornym na trucizne, drgawki i epilepsje. W I w. n.e. Historia naturalna Pliniusza Starszego VIII.31 ustala opis: 'cialo konia, glowa jelenia, nogi slonia, ogon dzika i jeden czarny rog dlugosci okolo dwoch lokci posrodku czola'. Gdy ten obraz dociera do sredniowiecznej Europy przez zrodla lacinskie, zostaje utozsamiony z unicornus, jednorozcem. W pozniejszej fantastyce Monoceros pozostaje jednak czesto dzikszym i bardziej pierwotnym typem, odroznionym od jednorozca-bialego konia.