Topór i kosa

Topór zoptymalizowany do walki

Topor bojowy to topor zaprojektowany wlasnie do wojny. W odroznieniu od codziennego topora do rabania drewna lub scinania drzew, jego glowica jest lekka, a ostrze szerokie i cienkie, tak ze tnie gleboko nawet przy szybkim zamachu. Z ostrzem o dlugosci okolo 15 do 30 cm i calkowita dlugoscia okolo 60 do 120 cm wladany jest jedna reka lub dwiema. Kazda epoka i kraina miala wlasna forme: dlugi dwureczny topor dunski wikingow, rzucana franciska Frankow i konny sagaris Scytow to glowne przyklady. Zaczepianie, w ktorym dolny rog ostrza, broda, chwyta gorny brzeg tarczy wroga i sciaga go w dol, by uniewaznic jego garde, jest charakterystyczne, a bedac prostszym i tanszym w wykonaniu niz miecz, byl szeroko wydawany.

Oburęczny topór bojowy wikingów

Topór duński to wielki dwuręczny topór bojowy epoki wikingów (IX–XI w.): szerokie, sierpowato wygięte ostrze osadzone na długim toporzysku o długości około 120–170 cm. Krawędź tnąca może mieć do około 30 cm szerokości, lecz ostrze jest cienkie, a głowica waży tylko 1–2 kg, przez co topór jest lżejszy i szybszy, niż wygląda, i zadaje głębokie, mieczowe cięcie. Wymachiwany w szerokich oburęcznych łukach, mógł rozłupać tarczę lub odrąbać nogę rumaka bojowego i był odznaką najdzielniejszej elity wśród wojowników wikingów. W bitwie pod Hastings w 1066 roku huskarlowie (gwardia królewska) króla Anglii Harolda stawili czoła normańskiej jeździe tym właśnie toporem — scenę tę zachowała tkanina z Bayeux.