Broń ukryta

Gwiazdki do rzucania japońskich ninja

Shuriken to mala japonska bron miotajaca i, jak sugeruje jego nazwa, oznaczajaca ostrze ukryte w dloni, byla to bron pomocnicza noszona w ukryciu i rzucana. Dzieli sie na dwie wielkie rodziny: bo-shuriken, ksztalt cienkiego kolca lub igly o dlugosci okolo 15 do 25 cm, rzucany ostrzem do przodu, oraz shaken, plaski, wielokoncowy ksztalt gwiazdy, szeroko znany jako gwiazdka do rzucania ninja, o srednicy okolo 10 do 15 cm. Choc kultura popularna przedstawia go jako glowna bron ninja, w rzeczywistosci nie byl bronia glowna, lecz pomocniczym narzedziem odwrocenia uwagi i odstraszenia, ktore rozpraszalo uwage wroga. Noszono ich kilka ukrytych w odziezy lub pasie, a wykonywano je z zelaza lub stali.

Wielofunkcyjne narzędzie ninja

Kunai był pierwotnie japońskim narzędziem wielofunkcyjnym używanym przez kamieniarzy i ogrodników — grube, liściokształtne żelazne ostrze z pierścieniową głowicą na końcu rękojeści. Długi na około 20–30 cm i ważący 200–400 g, był najpierw narzędziem do kopania ziemi i murów, podważania szczelin czy obróbki tynku. Zasłynął, gdy ninja (shinobi) przerobili go na wielofunkcyjne narzędzie i broń: wbity w ścianę lub ziemię jako podpórka pod stopę, przywiązany do liny przez pierścień jako hak czy kotwica, albo w razie potrzeby używany jako sztylet do walki wręcz. Kultura popularna ukazuje go jako broń miotaną na wzór shurikenu, lecz w istocie był ciężki i nieaerodynamiczny, więc rzucało się nim kiepsko. To klasyczny przykład nie broni budowanej celowo, lecz codziennego narzędzia obróconego do użytku wojskowego.

Bezgłośna zatruta broń dżungli

Dmuchawka to broń miotająca: długa, wąska rura o długości około 100–300 cm, przez którą wydmuchuje się strzałkę siłą oddechu. Bez prochu i cięciwy sama siła płuc wyrzuca lekką strzałkę, więc broń sama w sobie czyni niewielką szkodę — prawdziwym narzędziem śmierci jest roślinna trucizna na jej grocie. Jej największą siłą jest cisza: strzał nie czyni niemal żadnego dźwięku i nie ma odrzutu, dzięki czemu myśliwy trafia, zanim zwierzyna się spłoszy. Zasięg skuteczny jest krótki, około 10–30 m, lecz celność wysoka. Ludy łowieckie tropików — Amazonii, Dajakowie z Borneo, praktykujący japońskie fukiya — rozwinęły ją niezależnie jako wzorcowe ciche, zatrute narzędzie łowieckie.